مضی الزمان و قلبی یقول انک آتی

سل المصانع رکبا تهیم فی الفلواتِ                       تو قدر آب چه دانی که در کنار فراتی
شبم به روی تو روزست و دیده‌ها به تو روشن          و ان هجرت سواء عشیتی‌ و غداتی
اگر چه دیر بماندم امید برنگرفتم                             مضی الزمان و قلبی یقول انک آتی
من آدمی به جمالت نه دیدم و نه شنیدم              اگر گلی به حقیقت عجین آب حیاتی
شبان تیره امیدم به صبح روی تو باشد                  و قد تفتش عین الحیوه فی الظلماتِ
فکم تمرر عیشی و انت حامل شهد                     جواب تلخ بدیعست از آن دهان نباتی
نه پنج روزه عمرست عشق روی تو ما را                  وجدت رائحه الود ان شممت رفاتی
وصفت کل ملیح کما یحب و یرضی                       محامد تو چه گویم که ماورای صفاتی
اخاف منک و ارجو و استغیث و ادنو                      که هم کمند بلایی و هم کلید نجاتی
ز چشم دوست فتادم به کامه دل دشمن                   احبتی هجرونی کما تشاء عداتی
فراقنامه سعدی عجب که در تو نگیرد                 و ان شکوت الی الطیر نحن فی الوکناتِ

/ 0 نظر / 11 بازدید